Van de Kaart [The Rum Diary première]

Dit Gonzoverslag berust op louter waargebeurde feiten. Een verre echo galmt in het onderbewustzijn. “ja hij is daar ga maar naar h...

Thursday, May 18, 2017

Fell On Black Days

Het is dinsdagavond net na etenstijd. Ik draai het slot om in mijn ouderlijk huis. Mijn vader zit vol pijn op een stoel.
"Ik was bijna van plan je te bellen" zegt pa.
"Heb je pijn? In je borst?"
"Nee. in mijn rug. Maar het gaat wel weer nu."
Hij moet nog een week wachten en dan gaan ze in het ziekenhuis zijn hart resetten. Dat doen ze daar blijkbaar vaker bij mensen. Maar nu heeft hij al weken pijn, maar moet hij wachten.
"Kan ik iets voor je doen? Moet ik pijnstillers pakken?"
"Nee. die heb ik. Het is goed. Maar als ik je bel. Neem dan op. Je neemt nooit op!"

Nee dat klopt daar sta ik bekend om. Maar als jij belt papa, als hartpatiënt, dan kom ik naar je toe rennen. Waar ik dan ook ben. Ik laat hem in pijn achter en probeer te slapen. De volgende ochtend word ik bezorgd wakker. Ik ga weer langs. Hij heeft al zijn sloten op slot gedraaid en zo kan ik onmogelijk bij hem naar binnen. Zijn bel doet het ook niet. Ik vloek de volle bak ironie tegen de goden. Ik voel mij slecht. Ik kan niet naar binnen. Als ik velen uren later nog niet naar binnen kan is het misschien ook te laat. Zo begint woensdag echt als een kutdag. Op de bank verval ik in negatieve gedachten en mijn gemoedstoestand keldert naar een dieptepunt. Ik ga een stuk wandelen. Dat helpt meestal wel. Ik ga koffie drinken bij mijn zus en door met haar te praten gaat het beter. Ik wandel weer terug naar mijn vader. De deur zit nog steeds op slot.

Saturday, April 22, 2017

Lionel Richie - Can't Slow Down [Album Classics]

Well, my friends, the time has come
To raise the roof and have some fun
Throw away the work to be done
Let the music play on (play on, play on)
Everbody sing, everybody dance
Lose yourself in wild romance
We're going to party Karamu, fiesta, forever
Come on and sing along!
We're going to party Karamu, fiesta, forever Come onand sing along!
We're going to party Karamu, fiesta, forever Come on and sing along! 

All night long! (all night)

People dancing all in the street
See the rhythm all in their feet
Life is good wild and sweet
Let the music play on (play on, play on)
Feel it in your heart And feel it in your soul
Let the music take control
We're going to party Liming, fiesta, forever Come on and sing my song!

Yeah, once you get started You can't sit down
Come join the fun It's a merry go round
Everyone's dancing Their troubles away
Come join our party
See how we play!
Oh, yes We're going to have a party!

Everyone you meet
They're jamming in the street
All night long!
Yeah, I said, everyone you meet
They're jamming in the street
All night long!
Yeah, I said, everyone you meet
They're jamming in the street
All night long!
Feel good! feel good!


Thursday, April 20, 2017

[One] Party Fiesta Forever

...a savage journey into the heart of a upcoming thirty year old...
Written under duress by: Jay Valence

[One] Madness in every direction. White vans chasing us down like dogs!


We rijden rond drie uur in de middag weg uit Tuindorp-Oostzaan.  Billy Joel - My Life  draait op de radio en de zon schijnt. De lente is in dit vuile jaar van onze heer dan eindelijk nog in aantocht. De aangename tonen deze donderdagmiddag komen uit een oude Phillips Stereo. De autoradio doet het helaas niet langer en we hebben deze ochtend de stad doorgereden op zoek naar kringloopwinkels die een alternatief konden bieden. We hebben voor de scherpe prijs van tien Euro meteen raak bij het Oosterdok. Voor drie Euro extra krijgen we twee parels van albums er nog eens bovenop. We hebben minder succes met de draagbare speler aan de praat te krijgen. Maar na wat rommelen met batterijen begint het ding te zingen en zijn we helemaal content.

Tuesday, April 18, 2017

Lonely Citizen - a Blunted History [Video]

Sinds deze week is het eerste deel van Lonely Citizen te zien via YouTube. De documentaire van een half uur is het bewijs dat je met goede wil, een haperende computer om op te monteren en een slordig archief een heel eind kan komen.

Lonely Citizen, a Blunted History gaat over de korte periode van de band Blunted. Tussen 2002 en 2006 speelde drie middelbare schoolvrienden (Chino Ayala, Kurt Novells en Mike Raab) in langste vaste bezetting. Ze kregen kort bijval van drummer Steve Vox en G1 Takahashi op bas. De stijl was een simpele speelwijze afgekeken van Nirvana, BRMC en Silverchair. de slogan was Drop D or Die. Eens in de zoveel tijd oefende de band in de oude Melody Line in Amsterdam-Oost. Hun live reputatie zal niet meer zijn geweest dan zes shows maar de jeugdige dromen waren groot.

De band ging in 2006 onofficieel uit elkaar en twee leden Chino Ayala en Mike Raab gingen over in de band Indian Askin. In het voorjaar van 2016 zoekt Kurt Novells de band weer een keer op. Chino Ayala is met Indian Askin landelijk doorgebroken. De band speelt door het hele land ter promotie van hun debuutalbum Sea of Ethanol. Aan het einde van het jaar winnen ze een Edison Pop Award voor beste nieuwkomer. Van Mike Raab is geen enkel spoor.

 

Aankomende week wordt het vervolg geschoten in Tilburg, Bergen op Zoom en in Hilversum. Op dezelfde wijze, maar dan alleen met iets meer wijsheid.

Tuesday, April 4, 2017

Vagrant II

Ik neem u mee op een treurige maandagavond en zoals u vanzelfsprekend begrijpt, is niets van dit verhaal waar.

Ik zit weer aan de grond. De rekening is leeg. Dat krijg je als je opdrachtgever achterloopt met betalingen. Ik heb niets in huis. Behalve wat bier in fles. Daar vul je de maag niet mee. Mijn binnenstad is niet meer mijn thuis. Mijn binnenstad staat sinds 2010 stil. Voor eeuwig bestorm ik haar als een derdejaars student. Drinking time, not thinking time.

Ik fiets er als een spook doorheen. Met last van bierflesjes op mijn rug. Als ze maar niet open gaan in mijn rugzak. Een blond meisje, ik denk van de leeftijd derde jaar studente komt mij voorbij. Ze is aan het hardlopen, in moderne hardloopkledij. Ze is bezweet en dat mixed niet goed met haar make up op. Het is een vreemd gezicht.

Op plaats van bestemming drinken we bier uit flesjes van huis meegenomen. Me and her zonder geld. Ik had nog bier. Zij had nog een kliek. We eten bami en we kijken Star Trek. De originele serie. Daarna ga ik om middernacht weer naar huis met buikpijn. Teveel koolzuur in mijn luchtpijp. Het fietsen terug doet minder zeer aan mijn rug dan op de heenweg. Toch nog verlichting. Ik fiets vanaf de pijp de pijnlijke route. Op het kruispunt van de Stadhouderskade sta ik even stil. Het is rustig en ik heb genoeg ruimte om over te steken. Maar ik doe het niet. Het gaat niet. Op rustige wijzen gaan er auto´s voorbij. Ik ga niet tussendoor.

Weer passeert mij een meisje. Deze is op de fiets. Van de leeftijd derde jaars studente. Ze heeft een bruine paardenstaart en een koptelefoon op. Ze knikt mee op de muziek en gaat met een vrolijk gezicht voorbij op het kruispunt des doods. Het zal denk ik niet in haar opkomen terwijl ze afgesloten van de buitenwereld, opgesloten in haar eigen wereld voorbij gaat. Ik vang de onschuldige schoonheid van een onschuldige passant. Op datzelfde kruispunt des doods, waar mijn eigen binnenstad de tijd bevroor en waar ik mijne voorgoed verloor.

Ik pauzeer voor cafe de koe en tel mijn kleingeld. Te weinig voor nog een biertje. Op de Marnixstraat tegenover is een huisfeestje aan de gang. Vanaf het balkon klinkt het luidruchtig op deze maandagavond. De dag van de week doet er niet meer toe.

Friday, March 24, 2017

Van de Kaart [Boekenbal 2017]

Disclaimer: dit gonzoverslag berust op louter flauwekul

Het begint allemaal met een woede uitbarsting:

Ik: Wat! Je gaat met haar naar het boekenbal!?
Junior: Ja het is maar voor even tot mijn eigen date later aankomt, die heeft eerst uitgeversdiner. Ik ben daar niet voor uitgenodigd.

Ik: Je zoekt het maar uit. Ik spreek je over twee weken wel weer.


Ik sla mijn laptop dicht en loop de kamer uit. Boos ben ik op die Junior.
A. Dat hij naar het bal ging (pure jaloezie)
B. Dat hij na al die tijd met haar gaat (...)

Ik ga boodschappen doen. Het is best mooi lenteweer. In de supermarkt gooi ik wat mandjes omver. Ik moet kalmeren. Waar ben ik zo pissig over? Het boekenbal. pffff. Blijf kalm. Leer te genieten van verlies.

Wednesday, February 1, 2017

De Salade Koning

Ik ben de sultan van salades, de koning van de croutons, de hertog der dressings, ik ben een idioot die zijn hand te ver in de voedselverwerker steekt. Ik sta dan ook niet te kijken van mijn laatste mislukkingen. Maar als niets mislukte, lukte helemaal niets in mijn leven. Nu zat ik op een bankje te wachten op mijn nieuwe sollicitatie.

Op mijn veertiende besloot ik, overtuigd door de club van zevenentwintig, dat ik nooit ouder zou worden dan zevenentwintig. Nu werd ik over enkele maanden dertig. Mijn korte termijnvisie was geen succes. Layne Staley's We Die Young werd hem kennelijk toch niet. Alhoewel hij werd vierendertig en de laatste jaren van zijn leven waren een regelrechte hel. Hoe dan ook worstelde ik nu met een existentiële crisis en het ultieme besef dat nihilisme alleen voor de suïcidale is. Het was al drie jaar over tijd om eens te gaan werken aan een nieuwe koers. Het begon met stoppen met werken in die salade bar, genaamd de Salade Bar. En op de laatste centen verhuisde ik naar Londen toe.

Tuesday, November 15, 2016

Vier [De hemel smeekt om een opdonder]

4. Met haar op de tanden hunkeren naar liefde. 

Rond half negen word ik wakker op een bank in een schuur in een dorp met de naam Sambeek. Waar de kroegen geen bier in flesjes verkopen en de enige slijterij uitgerekend op zaterdag dicht is. Mijn onderjas dient als kussen. Mijn nek is stijf. Ik lig op de beste bank en misschien wel de beste plaats van de hele groep. De heldere droom van gisterochtend is nergens te bekennen. Rond een uur of drie vannacht toen iedereen in de schuur een plek om te slapen had gevonden kreeg ik een black out en nu ben ik weer wakker. Ik ben niet de enige. Maar het blijft muisstil op de vloer. Behalve twee personen die in gesprek met elkaar zijn.

"Ik heb haar op mijn tanden" hoor ik iemand zeggen en:
"Ik hunker naar liefde" fluistert de stem vervolgens.
"Wacht het past niet" 
Reneé heeft zichzelf gisteren aangeboden om naast iemand te gaan liggen. Farouk ging de strijd aan maar Knabbel heeft het uiteindelijk gewonnen. Of was het Babbel? Hoe dan ook, Jan Willem probeert zijn slaapzak te delen maar het lukt niet helemaal. Hebben ze nou de hele nacht door hebben gebabbeld? Uiteindelijk roept Derek door de schuur:
"ahhh ik hunkerrrr naar liefde" en de hele schuur begint te lachen.

Monday, November 14, 2016

Drie [De hemel smeekt om een opdonder]

3. Een explosieve avond

 Het is al tijden donker en ik ben gefixeerd op de klok van Derek’s Alfa Romeo. We komen veel te laat aan zo. Achteraf staat de klok nog steeds op zomertijd en valt het allemaal wel mee. Het is dus een uur eerder dan ik dacht. Over zomertijd gesproken, weet ik gelijk weer hoe ik aan dat nare hoestje kom. Ik ben het afgelopen weekend wezen skinnydippen met een dame. Het liep tot een blauwtje en onderkoeling. Eindelijk aangekomen in Sambeek zijn we nog lang niet op de plaats van bestemming. We rijden de eerste drie keer gewoon de straat voorbij. Tijd om straatje te keren dan maar weer. Het gegil van een zekere Loes over de telefoon maakt het allemaal ook niet makkelijker op.

Uiteindelijk weten we eindbestemming te halen en komen we later aan dan Job die we eerder hadden achtergelaten op de snelweg. We worden ontvangen door twee dames en de Bergenaren die er al waren. Rudie is ook naar Sambeek gereden en heeft Farouk, Jasper en Gert-Jan meegenomen. Iedereen wordt onthaald door Loes en Renee en dan komen ze bij mij. Stilte. Naast me begint één van de Bergenaren mij voor te stellen:
"Dit is Kurt hij komt helemaal uit Amsterdam." 
 Ik ben bij deze voorgesteld maar er komt geen tegenwoord. Ik steek mijn hand maar uit:
"...En jullie zijn?"
"Hoi, ik ben Loes, maar ik dacht dat iedereen dat hier wel zou weten."

Sunday, November 13, 2016

Twee [De hemel smeekt om een opdonder]

2. Boekwerk: Emancipatie van de Moslima

Job springt op en gooit snel het raam open. Het is hier veel te warm. Het is rond negen uur. Al vrij snel beginnen we alweer aan een rondje Gran Turismo. Ik constateer dat we helemaal zijn vergeten om de hasj joint op te roken. En uitzonderlijk als het is begin ik mijn ochtend met deze op te steken. Ingrid vraagt of iemand beltegoed heeft om even haar ouders een sms te sturen om te worden opgehaald. Om tien uur zouden ze voor de deur staan. Max voegt zich inmiddels bij het spelen op de playstation, terwijl Job de nieuwe plaat van The Thermals opzet op vijfenveertig toeren. Voor we weg gaan merk ik een DVD van Michel Gondry op in Job’s kast met alle videoclips van deze beeldkunstenaar.
"Heb je Eternal Sunshine of the Spotless Mind gezien Job?" vraag ik.
"Ja toffe film is dat. Ik heb afgelopen week zijn nieuwste film Science Of Sleep gezien in de Bios hier in Antwerpen" Zegt Job.
Deze vind hij persoonlijk nog beter dan de voorganger dus ik moet deze zeker gaan zien. Job laat het langst op zich wachten maar tegen tienen rijden we terug naar Nederland. Het is met zijn vieren op de achterbank wel erg krap. Daarom neemt Max plaats in de kofferbak die daar al op is ingericht. Ik begroet de ouders van Ingrid en neem plaats achterin. Max mag een CD kiezen om op te zetten en het wordt Led Zeppelin II. Met schaamte van monsterlijke proporties moet ik toevoegen dat ik op dit moment, voor het eerst, in mijn onbeduidende leventje, kennismaak met:

Saturday, November 12, 2016

Een [De hemel smeekt om een opdonder]

In 2006 vroeg mijn beste vriend Derek uit Brabant of ik mee wilde gaan op een minitour op 3 en 4 november met zijn band Missing Coins. Dit is de terugblik op drie dagen on the road met een beginnende (en tegenwoordig doodverklaarde) band. Missing Coins speelde deze jaren veel in cafés, jeugdhonken (in Vlaanderen) en zelfs op boerderijen. De vergoeding voor hun optredens bestonden uit avondeten, biertjes en wat benzinegeld. De ervaring was onvergetelijk. Op deze trip sliepen we letterlijk een nacht in een schuur bij de Wijnhoven tweeling (tegenwoordig beter bekend als singer-songwriter duo Clean Pete). Met haar op ons tanden en een hunkering naar liefde waren het drie onvergetelijke dagen. In de laatste plaats door Punker Chris zijn donderende BiFi-scheten, waarvoor we het bestaan van elektrische autoramen nog altijd eeuwig dankbaar zijn. Tegenwoordig speelt deze band niet meer samen en hebben de meeste leden een grotenmensenbaan en dito leven. Maar ik wil nog even éénmaal terug naar die tijd, toen we jong waren en dachten dat we dit voor altijd zouden blijven doen. 

1. Een Rookworst zonder “R” is óókworst! 

Een beetje oriënterend loop ik richting de binnenstad van Bergen op Zoom. Ik kom met een stoptrein uit Amsterdam. Regelrecht vanuit tentamenhal Borchland vlakbij de Amsterdam ArenA, waar ik zojuist een verse onvoldoende heb weten te scoren. Maar dat zijn zorgen voor later. Ik ben onderweg naar Antwerpen. De stoptrein deed na Rotterdam verschillende kleine stops en verlengde de reis met een uur. Maar ik had alle tijd van de wereld en een Discman met extra batterijen. Efficiëntie is niet het doel van deze reis. De kosten van deze reis zijn als het goed is voor de overheid en met het studenten-OV reis ik het hele land af. Het is ook niet logisch eerst in Bergen op Zoom te stoppen, maar ik verwacht vanaf hier met Derek mee te kunnen liften. Wel zo handig. Als ik bijna bij de grote markt ben, krijg ik een belletje van Derek:
"Het slechte nieuws is dat ik al onderweg ben naar Antwerpen. Het goede nieuws is dat je mee mag rijden met Roel Guldemondt, de vader van Ruud, je moet wel nog even een drumstel ophalen. Zorg dat je alles meeneemt wat er staat." 
"Ook de schemerlamp?" 
"Ja is goed. En neem de wasmachine ook maar mee! Oke Joe!"